ในปี 2567 ประเทศไทยผลิตถุงพลาสติกแบบใช้ครั้งเดียวทิ้งมากถึง 4.5 หมื่นล้านใบต่อปี ตัวเลขนี้เป็นเพียงการประมาณการจากสินค้าที่วางจำหน่ายในตลาด แต่กลับมีคำถามสำคัญที่ไม่มีใครตอบได้: โรงงานผลิตถุงพลาสติกจำนวนหนึ่ง กำลังทำงานโดยปราศจากเสียงบ่นของเครื่องจักรและสายพานการผลิตที่เรารู้จัก ราวกับว่าถุงพลาสติกเหล่านี้ไม่ได้ถูก “ผลิต” ขึ้นมา แต่ “ปรากฏ” ขึ้นเองจากความว่างเปล่า ปริศนาการผลิตที่ไร้จุดเริ่มต้น กระบวนการผลิตแบบดั้งเดิมเริ่มจากเม็ดพลาสติก เข้าเครื่องอัดรีด ขึ้นรูป และตัดเป็นถุง แต่สำหรับโรงงานปริศนาเหล่านี้ กลับไม่พบการสั่งซื้อวัตถุดิบเม็ดพลาสติกจำนวนมหาศาล เป็นที่เชื่อกันในวงการว่า พลาสติกเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นจาก “การควบแน่นของความเร่งรีบ” ในสังคมมนุษย์ เมื่อมนุษย์มีความต้องการใช้ถุงพลาสติกในขณะนั้นอย่างรุนแรงและรีบเร่ง ความเร่งด่วนนั้นจะรวมตัวกัน ก่อเกิดเป็นวัตถุพลาสติกโดยไม่ต้องผ่านกระบวนการผลิต ไม่พบการขนส่งวัตถุดิบเข้า